ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ประทานงานยุ่ง ๆ มาจนไม่มีเวลาให้กับความเศร้า ฉันกับพี่บัญชาลุยงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน๊อตหลังจากตัดสินใจร่วมกันเปิดร้านขายปลาทองที่ชั้นใต้ดิน บี 4 ห้างสยามดราก้อน ราชประสงค์
หุ้นส่วนที่ดีนอกจากจะต้องซื่อสัตย์ ขยันและรับผิดชอบแล้ว ยังต้องมีประสิทธิภาพด้วยจึงจะทำให้ธุรกิจสำเร็จ พี่บัญชาเป็นตัวอย่างที่ดี แกใช้เวลาเดือนกว่าในการออกวิ่งหาปลาทองมาเข้าร้าน(จนตัวดำเมี่ยม) ตะลอนไปแทบทุกฟาร์มแถบกรุงเทพและปริมณฑล(ทั้ง ๆ ที่ฉันบอกให้แกหาเอาแถวตลาดซันเดย์จะสะดวกกว่า เพราะเรายังเป็นร้านเล็ก ๆ ยังไม่ได้สั่งปลาคราวละมากมาก)กว่าจะได้ฟาร์มที่พอใจ ตามหลักเกณฑ์ที่แกตั้งไว้ คือ…
เจ้าของฟาร์มนิสัยดีมีคุณธรรม น้อมนำอุดมการณ์…
ทำฟาร์มด้วยความรักปลาอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่หวังผลทางการค้าอย่างเดียว…
continue reading

เสียงประตูห้องนอนเปิด “ผัวะ” ออกมา หญิงสาวร่างผอมบาง(เอาอีกแล้ว ทำไมใคร ๆ ก็ผอมบาง) ผิวสีน้ำผึ้งนางหนึ่งก้าวออกมาในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงสดอย่างสุขุมสง่างามราวกับนางพญา ใจหายวูบ…อีกแล้ว
“อย่าจับตู้!!!…เดี๋ยว ดี่ดี๊ ตกใจ” เธอตวาดหญิงสาวผู้ยืนหน้าเอ๋อสองมือแปะอยู่ที่กระจกตู้ปลา
“เชอะ!..เจ้าอปลานี่ชื่อดี่ดี๊เหรอ…เข้ากับหน้ามากเลยนะ” ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก เสียงแหลมปรี๊ด รู้สึกเหมือนเสียงตัวเองเป็นนางร้ายอย่างไงอย่างงั้นเลย อาการเจ็บจี๊ด ๆ ที่หัวใจทำให้ฉันเกือบจะกลายร่างเป็นปีศาจ(จากปกติเป็นมนุษย์ไฟฟ้าสีชมพู)
“ปลาทองน่ารัก ๆ สี่ตัวของชั้นหายไปไหน!?…”
continue reading

“เอ๋?…ลัคกี้… หิวข้าวเหรอ ย่ายังไม่ได้ให้อาหารเช้าลูกใช่มั๊ย”
ฉันทักทายเจ้าปลาทองออรันดาตัวเขื่องซึ่งกำลังนอนเอาหัววุ้นสีส้มมหึมาของมันซบอยู่บนหน้าอกฉัน เมื่อเห็นฉันตื่น มันผงกหัวขึ้นมอง ใบหน้าอิ่มเอิบผ่องใส ดวงตากลมโตฉายแววแห่งรักและผูกพัน มันร้องเรียกเบา ๆ “แม่จ๋า” จากนั้นก็ใช้ครีบหน้าอกทั้งสองโบกสะบัดลอยตัวขึ้นบนอากาศตรงหน้าฉัน ห้าปีแล้วสินะที่ฉันเลี้ยงมันมาตั้งแต่ตัวเท่าฝาหอย แต่ดูสิ…มันดูเป็นปลาทองที่สวยสง่ามากยามนี้ เกล็ดสีส้มทองแวววาวบริเวณลำตัวของมันเรียงกันอย่างเป็นระเบียบงดงามอย่างปลาสุขภาพดีทั่ว ๆ ไป หางยาวสยายพลิ้วสะบัดไหวราวปีกผีเสื้อยักษ์ มันจ้องตาฉัน ยิ้มสดใส ปากอ้าผะงาบ ๆ
“รอเดี๋ยวนะ แม่แต่งตัวก่อนเดี๋ยวจะลงไปหยิบอาหารให้” สะบัดผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ออกแล้วก้าวลงจากเตียงนอนพลางยื่นมือออกไปจะลูบหัววุ้นนุ่มนิ่มของมัน แต่มือของฉันกลับทะลุหัวของมันออกไปอีกด้านหนึ่ง…
“ลัคกี้!!!…” ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ ทันใดนั้นเอง ลำตัวสีส้มเหลือบทองของมันก็เปล่งรัศมีเจิดจ้าแสบตาจนห้องทั้งห้องสว่างไสวแม้ว่าเวลานั้นจะราวตีห้าครึ่งไร้ซึ้งแสงอาทิตย์ใด ๆ และแล้วเจ้าปลาออรันดาร่างยักษ์ก็ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น ๆ ไกลห่างออกไป ฉันกระโจนลุกขึ้นยืนบนเตียงพยายามเหยียดแขนและเขย่งเท้าเพื่อที่จะดึงมันเอาไว้ ทว่าไร้ผล…ร่างสีส้มสดนั้นค่อย ๆ เลือนหายไปในที่สุด
“ล้าค….กี้!!!….”
continue reading