ใครได้โปรด หยุดฝน ในใจฉัน…
มันตก ใหญ่แล้ว ไม่ใช่แค่พรำ ๆ…
ทั้งพายุ ฟ้ากระหน่ำ จนท่วมใจ…
ความรู้สึก เจ็บลึก จริง ๆ หนอ…
เจ็บร้าว รานรอน เกินทนไหว…
ชีวิตนี้ ใครลิขิต หัวจิตหัวใจ…
ว่าเลวทราม จัญไร คงไม่พอ…
ยิ่งอ่าน ยิ่งเห็น เป็นยิ่งคลั่ง…
โปรดได้ มีพลัง ณ ใจขอ…
เข้มแข็ง แกร่งกลั่ง ดั่งเหล็กทอ…
เชิดหน้า สู้ต่อ สังคมทราม…
———————————-
วันนี้ขอเครียดและหยาบคาย เป็นนางร้ายหนึ่งวัน
เป็นกลอนเด็ก ๆ ที่แต่งขึ้นเป็นชิ้นแรกในรอบสามสิบปี(เดาอายุมีมี่กันเองนะคะ)…
จริง ๆ แล้ววันนี้มีความสุขที่ตั้งใจจะเข้ามาบอกกล่าว…
เรื่องผลเมมโมแกรมกับอัลตร้าซาวนด์ที่เป็นไปในทางที่ดี…
อยากเล่าตั้งแต่เที่ยงที่กลับจากโรงพยาบาลมาบ้านแล้วล่ะ แต่ว่าสองลิงยุ่งมาก และลิงเล็กก็เป็นหวัดที่ทำให้เราตกใจพอควรเลยเฝ้ารอดูอาการอย่างใกล้ชิดเป็นพิเศษ…
แต่ด้วยความเคยชิน เผลอแวบเข้าไปใน พันทิป กะว่าจะแว่บแค่แป๊บเดียวเพราะความดีใจมันพลุ่งพล่านเสียเหลือเกิน แต่ไปหยุดอยู่ตรงที่นี่ข่าวแรก ของเนชั่นแชลแนล…
น้องฟิล์มวัย 3 ขวบที่ ถูกพ่อจับฟาดผนังสิ้นลมแล้ว
จะอ่านดีเปล่านะ …
อย่าเลย (บอกตัวเองซ้ำ ๆ )…
เมื่อก่อนเป็นคนที่จะอ่านข่าวเยอะมาก ๆ ดี ร้าย อะไรก็ได้ อ่านหมด เพราะต้องการรับรู้ความจริงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคม ในโลกใบนี้…
หลัง ๆ พอมีลูกตัวน้อย ผ่านการแพ้ท้องที่สาหัส และเผชิญกับโรคซึมเศร้าหลังคลอด…
ก็พยายามเลี่ยงการอ่านข่าวลักษณะนี้มาตลอด…
ใจเรารับไม่ได้จริงๆ และมันจะทำให้เราจิตตกแบบนันสต๊อปแบบไม่เป็นผู้คนไปเลย…
ความเศร้าที่เกิดขึ้นในใจมันทรมานเราจริง ๆ ไม่รู้ว่าทำไมเป็นคนเศร้าแบบเก็บกดเหลือเกิน คือเก็บเอามานึกได้เป็นระยะ แล้วก็น้ำตาไหลได้ตลอด…
“เหยื่อ” ที่เป็น “เด็ก” กับ “สัตว์ตัวน้อย ๆ ” เป็นอะไรที่เรารับไม่ได้เลย แต่ก็มีข่าวออกมาทุกวัน ๆ
ข่าวนี้ก็เช่นกันที่เราเผลอ “ดื้อ” กับ “ใจ” ตัวเองที่สั่งห้ามมา กดเข้าไปอ่านข้อความ
ไม่อาจเล่าอะไรได้มากว่าไปกว่านี้ เอาเป็นว่า ใคร “จิตอ่อน” แบบเรานี่ ผ่านไปได้เลยนะคะ อย่าเข้าไปเลย
เรารู้จุดอ่อนของตัวเองดี จึงได้พยายามศึกษาธรรมะ ฝึกฝนใจมาโดยตลอด ก็ สอบผ่านบ้าง ตกบ้าง แต่กับเรื่องการทารุณเด็ก ๆ นี้ เราตกทะลุห้องสอบไปเลยน่ะ จนต้องยอมรับสภาพใจตัวเอง และเรียนรู้ที่จะให้ใจบอบช้ำน้อยที่สุด
เหตุผลที่เราอดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปอ่านข่าวลักษณะนี้ ก็เพราะว่า เราเห็นว่าหากทุก ๆ คนไม่รับรู้ ไม่สนใจว่ามีเรื่องลักษณะนี้เกิดขึ้นอยู่ทั่วไปทุกวินาที ทุกที่ มันก็จะเกิดมากขึ้น เด็กน้อยตาดำ ๆ ที่ไร้เดียงสาก็จะทุกข์ทรมาน สาหัสแบบนี้มากยิ่งขึ้น
การที่พวกเราอดทนรับรู้ และพยายามหยุดยั้ง ยับยั้งให้เกิดน้อยที่สุด หรือเบาที่สุด จะเป็นสิ่งที่สร้างประโยชน์ให้กับเหยื่อที่น่าสงสารมากไปกว่าการหลับตา ปิดหู ปิดปากตัวเอง ให้ตัวเองมีความสุขไปวัน ๆ กับการพบเห็นแต่สิ่งที่สวยงาม ดีงามในสังคมของตน
เศร้ามาก…
อ่านจบแล้วอธิษฐานในใจท่ามกลางน้ำตาที่ไหลราวกับเขื่อนแตก
ขอให้น้องไปสู่สุขคติ ภพภูมิที่ดีงาม ไม่ต้องผจญกับความเลวร้ายเช่นนี้อีก…
ขอให้ความเลวร้ายที่เกิดนี้เป็นกรณีสดท้าย อย่าได้เกิดขึ้นอีก ไม่ว่ากับใคร ที่ใดก็ตาม…
ขอให้ชีวิตทุกชีวิต มีความสุขบนโลกใบนี้…
ชีวิตก็เป็นเช่นนั้นเอง…
ปลอบใจตัวเองตามหลักศาสนาพุทธ…
ยังไม่หายเศร้าเลย…
ทุกชีวิตมีกรรมเป็นของตน…
ก็ยังไม่หายเศร้า…
ต้องหาคนปลอบใจ…
เข้าไปหาคนเครียดกับเราที่ห้องชานเรือนดีกว่า…
ล๊อกอินก่อน….
ใครส่งข้อความมาหาเรานะ…
อ๋อ…น้องเม็ดทรายผู้แสนใจบุญที่อุทิศตัวให้กับสุนัขจรจัดโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยนั่นเอง น้องส่งลิงค์ชวนให้ไปโหวตและดูกระทู้นี้ งานบุญเพื่อสัตว์เลี้ยงแสนรัก
อืม…แวะไปโหวตทู้ก่อนดีกว่าค่อยไปชานเรือน…
สายตาอ่านรายละเอียดการทำบุญ ฯลฯ ในทู้อย่างละเอียด และภาพสุดท้ายที่ทำให้เราต้องขอหยุดวันนี้ ไว้ที่นี่ ขอไปนอนก่อน ก็คือ…
เมตตาธรรมค้ำจุนโลก
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
ปล. ได้คุยกับน้องเม็ดทรายเมื่อวานเรื่องภาพข้างบนค่ะ น้องบอกว่าไม่ได้เป็นเจ้าของภาพ เป็นภาพที่เพื่อน ๆ กลุ่มรักสัตว์และช่วยเหลือสัตว์ที่ถูกทำร้าย ทารุณ ส่งต่อมาให้อีกทีนึง แต่จำไม่ได้แล้วว่าเป็นของใคร
จึงขออนุญาติเจ้าของภาพมา ณ โอกาสนี้นะคะ ขอบคุณค่ะ
