ทานอาหารเช้าเสร็จแล้วราวสิบโมงกว่าๆ ก็ถึงเวลาที่สองลิงรอคอยหลังจากรบเร้าอยู่ตลอดเวลาขอไปว่ายน้ำ รูปด้านล่างนี้ โชว์สวนบริเวณทางลงบันไดหินลงไปหาดทรายนะคะ
ลิงน้องในสวนสวย
ทางลงนะคะด้านหลังโรงแรม มีสวนรื่นรมย์ แต่เริ่มมีเศษขยะทิ้งอยู่ข้างทางแล้ว เราแจ้งโรงแรมไปแล้วค่ะ ได้แต่หวังว่าจะมีการจัดการทีดีต่อจากนี้ไป เพราะสภาพแวดล้อมที่นี่สวยงามดีมาก ๆ จะมาเสียหายเพราะความมักง่ายของมนุษย์นี่ น่าเสียดาย
ลาดชัน ต้องระวังในการลงไป แต่เป็นที่ตื่นเต้นสำหรับสองลิงเป็นอันมาก เรากลัวที่สุดว่าลูก ๆ จะตีลังกาลงไป
วิวทะเลบนหน้าผา ก่อนจะถึงชายหาด
ภาพนี้ต้องการแสดงให้เห็นว่าชายหาดตรงนี้กว้าง ไม่แคบเหมือนตรงพัทยาใต้
ถึงแล้วค่า…หาดทรายกว้างดีค่ะ หาดเดียวกับ โรงแรม รอยัลคลิฟ เลย ดังนั้นจะไปรอยัลทำไม ใช่ไม่ใช่ค้า แพงกว่าเยอะเลย… รูปนี้เราต้องการสื่อให้เห็นว่าชายหาดเค้ากว้างนะคะ ช่วงที่เป็นทรายที่เด็กจะเล่นได้น่ะค่ะ หากเทียบกับหาดตรงพัทยาเหนือ กลาง ใต้ ตรงนี้ หาดโอเคนะคะ แม้ว่าสีน้ำจะขุ่น ๆ แต่ก็ไม่มีสาหร่ายมากมาย หรือถุงเซเว่น หรือขวดน้ำ แบบที่แถบโน้นค่ะ ให้ลูกลงเล่นได้สบายใจกว่ามากเลย โปรดสังเกตุตรงกลางภาพ เราลบตัวเรากับพี่เลี้ยงออกไป ช่วงหาดทรายเลยแปลก ๆ น่ะค่ะ จริงๆ ไม่คล้ำเป็นจ้ำ ๆ เส้น ๆ แบบนั้นค่ะ ฝีมือโฟโต้ช๊อปยังต้องพัฒนาอีกมาก
ตึกสวย ๆ ด้านหลังคือหนึ่งในกลุ่มตึกโรงแรมรอยัลคลิฟ
อีกตึกหนึ่งของรอยัลคลิฟ ซึ่งใกล้โรงแรมโคซี่ บีช ตึกเก่ามาก ๆ เรียกว่าหาดเดียวกัน แต่ราคาต่างกันพอควร
รอยัลคลิฟมีอาณาเขตกว้างขวางที่นี่ เป็นโรงแรมที่เค้าว่า 5 ดาว แต่เราไม่ได้ไปมาหกเจ็ดปีแล้ว จึงไม่ทราบว่าสภาพห้องเป็นอย่างไรบ้าง ความเก่าก็คงมีบ้างแต่การดูแลรักษาที่ดีอาจจะทำให้ยังความเป็นอันดับต้นๆ ได้ ด้านล่างคือตึกเก่าของโรงแรมโคซี่ บีช ถัดมาตึกที่ต่ำลงมาคือ โรงแรมในใจของเรา ณ เวลานี้ตึกใหม่ของ โคซี่ บีช พัทยา เร็ว ๆ นี้ เคยเห็นรีวิวห้อง โอเชียน ฟร้อนท์ของที่นี่ สวยงามมาก ๆ แต่ราว สามพันต้น ๆ น่ะค่ะ ถ้าเปิดห้องนึง เราไหว แต่สองห้องหลายคืนก็ถอยดีกว่าค่ะ พี่เลี้ยงเด็กเรายังสาวจะทิ้งไว้ที่บ้านก็เป็นห่วงและเค้าก็อยากมาเที่ยวด้วย เค้าทำงานดี ถ้าไม่ให้มาก็กระไรอยู่น่ะค่ะ
คนถ่ายจูงสองลิงอยู่กลางทะเลและถ่ายย้อนเข้ามาทุกมุมเลยค่ะ กะจะเอามาทำเป็นภาพพาโนรามา แต่ต้องไปเปิดหนังสือก่อนค่ะ
ได้เวลาลูกลิงลงทะเล…
แม่ลิงอยู่กลางเลยค่ะ เห็นไกล ๆ เรือน่านั่งจัง ระหว่างนี้ก็มีคนเอารถลากเรือลงไปในน้ำด้วย เราค่อนข้างงง ว่าได้ด้วยเหรอ คือคนไม่เคยเที่ยวน่ะค่ะ ไม่ค่อยได้เห็นโลกกว้าง...
วันที่ไป ลงทะเลก็มีเด็ก ๆ ไปกับครอบครัวเยอะแยะ มีทัวร์ชาวสวีเดนลงที่นั่นด้วย เป็นแบบครอบครัวน่ะค่ะ ก็ลงไปเล่นน้ำกัน เราร้อนมากๆ เพราะไม่ทันคิด ลืมทาครีมกันแดดและตัวเองก็ใส่เสื้อเปิดหลังไหล่แขน เรียกสองลิงให้ขึ้นห้องเป็นล้านรอบ แต่สองลิงไม่ยอมขึ้น ดำผุดดำว่ายอยู่ หลอกให้ไปเล่นทรายก็ไม่ยอม แค่กลับห้องแผ่นหลังเราก็กลายเป็นหมูแผ่นเลย แดงเถือกและพองน้ำในที่สุด ปวดแสบปวดร้อนตลอดเวลา แขนสองข้างด้วย
สนุกสนานตามประสานาน ๆ ได้มาสักครั้ง เราพยายามไม่ไปไหนไกลกว่าเรือ เพราะไม่รู้ว่าจะมีอะไรตรงไหน ลูกยังเล็ก ถึงจะว่ายน้ำเก่งเพราะสอนตั้งแต่อายุ หนึ่งขวบ แต่มาเจอคลื่นทะเลนี่ เราไม่ประมาท แต่มีชาวต่างชาติจูงลูกสี่ห้าขวบลงไปไกลกว่าพวกเราสองเท่าตัว แต่คนพาไปเป็นคุณพ่อ ซึ่งร่างกายสูงใหญ่ และน้ำไม่ลึกจึงไม่อันตรายสำหรับพวกเขา
อ้อนลูกให้กลับขึ้นฝั่งอยู่นาน หลังจาก “โน ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” อยู่นานแสนนาน สุดท้ายก็สำเร็จ ชักชวนสองลิงมาช่วยกันดูหอยที่หาดทราย เมื่อก่อนคิดไม่ถึงว่าแถวนี้จะยังมี “สิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่า…หอย” แต่ว่าของจริงเลยค่ะ เต็มเลย และสีสันเหลื่อมลายสวยงาม หากเป็นคนละเมียดละไม นั่งสังเกตุหอยแต่ละตัวที่เดินไปมาก็คุ้มนะคะ ตัวนี้ใหญ่มาก ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่ เพราะคิดว่าต้องถูกจับไปเสียมากกว่า
เปลือกด้านนอกเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่ต้องพึ่งพากัน สงสัยจะอายุพอควรแล้วนะเจ้าตัวนี้เนี่ย
แม่บ้านเราเห็นรีบหยิบไปพิจารณาอย่างใกล้ชิด แล้วร้องออกมาอย่างตื่นเต้น
“คุณคะ ตัวนี้เหมือนในพารากอน (อันเดอร์ซีเวิล์ด) เลย เอากลับบ้านนะคะ” คุณเธอว่าแล้วก็ทำท่าจะหยิบใส่กระป๋องพลาสติกสีฟ้าของลิงน้อง แต่แล้วก็ต้องรีบสะบัดมือ สีหน้าเจื่อน
“อุ๊ย…มันกัดค่ะ” ก็นี่แหละ แค่คิดจะเอาเขาไปกักขังก็โดนซะแล้ว อิอิ เราจับตัวแสบขึ้นมาดูอีกรอบ มันคงหงุดหงิดพอดูที่มีคนไปยุ่งกับชีวิตของมัน ก็เลยพยายามจะดิ้นรน ออกจากเปลือก
“อย่าดิ้นสิ ขอดูหน่อยนะ อยากเห็นหน้าน่ะ ไม่ทำร้ายเจ้าหรอก”
เจ้าตัวใหญ่นี่ กัดมือพี่เลี้ยงคนนึงด้วยนะ...ไม่ใช่ย่อยเลย ดูโฉมหน้าเสียหน่อย
ทักทาย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบผู้ต้องหาเรียบร้อย ก็ปล่อยไป แล้วไปนั่งดูตัวเล็ก ๆ หลากสีที่เดินกันให้ขวักไขว่ ไม่รู้ยุ่งอะไรกันนักหนา จับมาวางบนฝ่ามือก็ไต่หนีลงน้ำตลอด น่ารักดี จั๊กจี้มือจังเลย
หอยตัวน้อยหลากลวดลายและสีสัน มีสีม่วงด้วยสวยมากเลย ขุดทรายลงไปตรงไหนก็เจอเต็มไปหมด เดินกันขวักไขว่ เวลาวางลงพื้นก็จะวิ่งปรู๊ดหายไปอย่างรวดเร็ว พื้นทรายบริเวณนั้นคงเป็นบ้านของพวกมันเพราะว่ามีรูเล็ก ๆ อยู่ทุกที่เลย
สามแม่ลูกเก็บหอยอย่างตื่นเต้น ปกติไม่มีโอกาสสักเท่าไหร่น่ะ
นี่คือสาเหตุที่ต้องกลับลงน้ำไปอีกครั้ง เพราะพี่เลี้ยง กับสองลิงจับปูตัวเล็ก ๆ ได้เต็มไปหมดทั้งสองกระป๋องและมารบเร้าขอให้พากลับไปเลี้ยงที่กรุงเทพ
“หม่าม๊า ๆ เขาเอาเค้ากลับไปกรุงเทพด้วยนะ”
“ไม่ได้ค่ะ” “ทำไมอ่ะ..”
“เค้าต้องอยู่ในทะเลค่ะ”
“เขาก็ใส่เค้าในอ่างอาบน้ำในห้องน้ำไง เหมือนทะเลเลย”
“ไม่เหมือนค่ะ น้ำทะเลเค็มค่ะ น้ำของเราที่ใช้อาบเป็นน้ำจืดค่ะ เค้าอยู่ไม่ได้นะคะ”
“ทำไม…”
“เค้าจะตายนะคะ”
“จะเอา…ไม่ตายหรอก”
“เค้ามีพ่อแม่พี่น้องที่นี่นะคะ ถ้าเป็นลูก วิ่งเล่นอยู่ดี ๆ มียักษ์ตัวโตมาจับลูกไปขังไว้ ลูกก็คงกลัวแทบตายแน่ ๆ และหม่าม๊าป่าป๊ากับพี่ขุน ก็คงร้องไห้หาลูกแน่ ๆ”
ลิงน้องทำสีหน้าครุ่นคิด ตาจ้องมองลงไปยังปูน้อยในกระป๋อง
“ไปค่ะ เราพาเค้าไปปล่อยกลับบ้านดีกว่านะคะ” ลิงน้องไม่ตอบแต่ยอมให้ม๊าจูงมือลงทะเลไป
“ไปเลย…ไป…กลับไปหาป่าป๊า หม่าม๊า เกอเกอะ นะ” ลิงน้อง
“ว่ายน้ำไปเลยนะ บ๊ายบาย” ลิงพี่ “ไม่ต้องกลัวนะ” ลิงน้อง
“ระวังปลาฉลามกินนะ…” ลิงพี่
ระวังปลาฉลามกินด้วยนะ ลิงพี่ตะโกนบอกปูน้อยในกระป๋องขณะที่ปล่อยพวกมันกลับสู่ท้องทะเล
สองลิงโบกมือให้ปูน้อยที่ว่ายออกจากระป๋องน้ำสีฟ้าอย่างอิสระเสรี ใบหน้าลูกทั้งสองฉาบไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปรีดาที่ลูกเองก็คงยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดจากอะไร… ปล่อยปูกลับบ้านแล้ว ก็มาถึงคราที่พวกเรากลับโรงแรม ซึ่งนั่นย่อมผ่านการเจรจาต่อรองกันอย่างหนักหน่วงเพราะว่าสองลิงยังคงอยากจะเล่นน้ำ จับหอยจับปูอยู่ที่หาดทรายอีก อีกทั้งทีหาดก็ยังมีคนลงมาเล่นน้ำเป็นระยะ ทั้ง ๆ ที่เป็นเวลาที่พระอาทิตย์ทำมุมราว 100 องศาแล้ว
การเดินขึ้นบันไดหินกลับขึ้นมาสำหรับเด็ก ๆ เป็นอะไรที่ฮามาก ๆ แต่พวกเราผู้ใหญ่นี่ ขาสั่น…พอขึ้นมาถึงขั้นบนสุดก็เฮกันเลยทีเดียว คาดว่าสามารถขจัดไขมันได้มากพอดู หลังจากนั้นพวกเราก็กลับห้อง อาบน้ำและดูทีวี นอนพักผ่อน ถึงบ่ายสามโมง ก็ออกไปดูสงกรานต์แบบชาวพัทยา พร้อมทานอาหารเย็นที่เซ็นทรัลพัทยา ก็ตลกดีว่า มาทะเลก็ยังไม่พ้นเซ็นทรัล แต่ที่นี่หรูได้ใจมากเลยอ่ะ สำหรับเราการมาอยู่โคซี่ บีช พร้อม ๆ กับการได้มาทานข้าวที่เซ็นทรัลนี่ เป็นอะไรที่ผสมผสานความชื่นชอบได้อย่างลงตัว
ทานข้าวเสร็จราวหกโมงกว่าเราก็ขับรถกันออกมาชมชาวพัทยาเล่นน้ำสงกรานต์ มีการเริ่มเล่นน้ำแล้ว แม้ไม่ทุกที่แต่ก็มีให้เห็นเป็นกลุ่ม ๆ ทั้งตามร้านรวงต่าง ๆ บ้างก็รถกะบะกับคนหลังรถพร้อมถังน้ำ มอเตอร์ไซค์ที่มีชายหนุ่มขี่ซ้อนท้ายด้วยสาวเจ้าร่างบางขาสวย ตลอดเส้นทาง ก็สนุกดีค่ะ สาว ๆ เต้นกันสุด ๆไปเลย สองลิงพกปืนฉีดน้ำไปด้วย พยายามชี้จากในรถให้พวกฝรั่งยิง แต่เค้าไม่สนใจคนในรถหรอกค่ะ เค้าคงคิดว่าเปลืองน้ำ ไม่สะใจ เลยไม่มีใครยิงพวกเรา ขนาดที่่ว่าไปจอดรถง้อเค้าให้ ยิงพวกเราบ้าง เค้ายังโบกมือไล่ให้รีบไปเลยอ่ะ
รถสายเลียบชายหาดติดพอดู กลับถึงโรงแรมราวเกือบทุ่ม สองเขาที่อยากเล่นน้ำสงกรานต์มากๆ เลย ยิงกันในห้องน้ำเสียเลย…
จบตอนเพียงแค่นี้ โปรดติดตามตอนต่อไป ระวัง…เค้ายิงกันสนั่นเมือง…
